Career Conversation — گفتوگوی مسیر شغلی
قابل مشاهدهیکی از مهمترین گفتوگوهای توسعهای که مدیران باید با افراد تیم خود داشته باشند، گفتوگو درباره آینده شغلی آنهاست. بسیاری از مدیران این گفتگو را تا زمانی که فرد اعلام استعفا کند به تعویق میاندازند، در حالی که در آن زمان معمولاً دیگر دیر شده است. گفتوگوی مسیر شغلی باید پیش از وقوع بحران و به صورت پیشگیرانه انجام شود.
هدف اصلی این گفتگو، درک عمیق از خواستهها و علایق فرد است؛ اینکه او چه نوع آیندهای را برای خود متصور است، به چه حوزههایی علاقه دارد، چه تواناییهایی در خود میبیند و چه تجربیاتی برای رشد او ضروری است. همچنین، این گفتگو به مدیر کمک میکند تا بفهمد چگونه نیازهای سازمان میتواند با مسیر شغلی فرد همراستا شود.
این گفتوگو به هیچ عنوان نباید به معنای وعده ارتقا تلقی شود. مدیر باید بتواند درباره رشد و توسعه صحبت کند بدون آنکه سمت، عنوان شغلی یا زمان مشخصی را برای ارتقا تضمین کند. این توانایی در مدیریت انتظارات و هدایت افراد، یک مهارت کلیدی برای مدیران محسوب میشود.
برای هدایت بهتر این گفتگو، پرسیدن سؤالاتی کاربردیتر از «پنج سال دیگر خود را کجا میبینید؟» مفید است. سؤالاتی مانند «در دو سه سال آینده دوست دارید چه نوع کاری بیشتر انجام دهید؟»، «کدام بخش کارت بیشترین انرژی را به شما میدهد؟»، «چه نوع مسئلهای را دوست دارید بیشتر حل کنید؟» و «آیا تمایل دارید بیشتر متخصص شوید یا مسئولیت مدیریتی نیز برایتان جذاب است؟» میتوانند به درک عمیقتر تمایلات فرد کمک کنند.
نکته مهمی که باید به آن توجه داشت این است که همه افراد لزوماً نباید به سمت مدیریت حرکت کنند. یک متخصص عالی ممکن است هیچ علاقهای به مدیریت افراد نداشته باشد، اما این نباید مانع رشد او شود. مسیر تخصصی باید به اندازهی مسیر مدیریتی ارزشمند تلقی شده و فرصتهای رشد برای آن فراهم باشد.
باید بین مفهوم «رشد» و «ارتقا» تمایز قائل شد. رشد به معنای افزایش تواناییها و دامنه اثرگذاری فرد است، در حالی که ارتقا به تغییر رسمی در سطح یا نقش شغلی اشاره دارد. فرد ممکن است بدون ارتقای فوری، رشد قابل توجهی را تجربه کند و این تفاوت باید برای همه روشن باشد.
مسیر شغلی همیشه خطی و عمودی نیست و میتواند افقی نیز باشد. به عنوان مثال، جابجایی از بخش فروش به توسعه کسبوکار یا از عملیات به مدیریت پروژه، میتواند نوعی رشد شغلی محسوب شود و نباید نادیده گرفته شود.
گفتوگوی مسیر شغلی باید واقعبینانه باشد. اگر فرد هدفی بلندپروازانه دارد، مدیر نباید برای حفظ انگیزه او، وعدههای غیرواقعی بدهد. بلکه باید با اشاره به نیازهای توسعهای و تجربیات لازم، راهکارهایی برای آمادگی بیشتر فرد ارائه دهد، بدون آنکه زمان ارتقا را قطعی کند. همچنین، مدیر باید بین علاقه فرد به یک مسیر و آمادگی واقعی او برای آن، تمایز قائل شود و این گفتگوها باید به صورت دورهای و با توجه به تغییر اهداف افراد، تکرار شوند.