کوچینگ در مدیریت به معنای آن است که مدیر به جای ارائه مستقیم پاسخها، فرد را در فرآیند تفکر یاری رساند تا او بتواند خود به راهحلها دست یابد. این رویکرد با آموزش مستقیم که در آن مدیر روش انجام کار را بیان میکند، متفاوت است؛ در کوچینگ، مدیر بیشتر پرسشگر است و از فرد میپرسد «تو مسئله را چطور میبینی؟» تا ظرفیت فکری و قضاوت او را توسعه دهد.
کوچینگ برای همه موقعیتها مناسب نیست؛ در مواردی که فرد اساساً از یک فرایند اطلاعی ندارد، مانند پرسیدن محل ثبت فرم مرخصی در روز اول کار، آموزش مستقیم ضروری است و تلاش برای کوچینگ در این شرایط اتلاف وقت محسوب میشود. اما زمانی که مسئله پاسخی از پیش تعیین شده ندارد، کوچینگ میتواند بسیار مفید واقع شود.
به جای ارائه فوری پاسخ، مدیر میتواند با پرسیدن سؤالاتی مانند «مسئله اصلی مشتری از نظرت چیست؟»، «چه گزینههایی داری؟»، «خودت کدام را ترجیح میدهی؟» و «بزرگترین ریسک انتخابت چیست؟»، فرد را به تفکر عمیقتر وادار کند و او را درگیر فرآیند حل مسئله نماید.
کوچینگ نباید به بازجویی تبدیل شود؛ پرسیدن مداوم سؤال بدون ارائه حمایت کافی ممکن است باعث شود فرد احساس کند مدیر جواب را میداند و در حال امتحان کردن اوست. گفتگو باید طبیعی باشد و گاهی مدیر نیز میتواند پس از چند پرسش، دیدگاه خود را اضافه کند تا تعادل برقرار شود.
استفاده از سؤالات باز، فضایی واقعیتر برای تفکر ایجاد میکند. به عنوان مثال، به جای پرسیدن سؤالی جهتدار مانند «فکر نمیکنی بهتر است با مشتری تماس بگیری؟»، پرسیدن «چه راههایی برای حل این وضعیت میبینی؟» به فرد اجازه میدهد تا گزینههای متنوعتری را بررسی کند.
کمک به دقیقتر شدن مسئله نیز بخش مهمی از کوچینگ است. به جای پذیرش کلیاتی مانند «همکاری تیم فنی ضعیف است»، مدیر باید با پرسیدن «دقیقاً چه رفتاری مسئله ایجاد کرده؟» و «اثر آن روی پروژه چه بوده؟»، مسئله را از یک برچسب کلی به یک موضوع قابل حل تبدیل کند.
وادار کردن فرد به ساختن گزینههای متعدد، مانند پرسیدن «سه راه ممکن چیست؟»، به او کمک میکند تا از اولین راهحل فاصله گرفته و گزینههای بیشتری را در نظر بگیرد. همچنین، پیش از ارائه توصیه، گرفتن نظر فرد با پرسیدن «پیشنهاد خودت چیست؟» به مدیر کمک میکند تا نحوه تفکر فرد را درک کند، حتی اگر در نهایت نظر متفاوتی داشته باشد.
ارائه بازخورد درباره فرایند تفکر فرد، نه فقط نتیجه نهایی، به رشد مدل ذهنی او کمک میکند. تشویق برای تحلیل خوب یا نقد برای قفل شدن زودهنگام روی یک گزینه، هر دو به فرد در بهبود مهارتهای تفکرش یاری میرسانند. کوچینگ نباید با مسئولیتگریزی اشتباه گرفته شود؛ در نهایت، اگر تصمیمگیری وظیفه مدیر است، او باید تصمیم نهایی را بگیرد و کوچینگ نباید او را از مسئولیتش مبرا کند.